İç ses      :     Eee Muamma, bu sene de bir yılbaşı yazısı yazacak mısın?
Muamma  :   Bilmem, gönül istiyor yazmak ama...
İç ses       :   Aması ne? Yoksa üşeniyor musun?
Muamma  :   Haaaayıııııır! Sadece düşünüyorum, bu sene yılbaşı listemden bahsedeyim mi diye? Karar veremedim o kadar.
İç ses        :   Karar veremeyecek bir şey yok. Tabii ki listeden bahsedeceksin. Lafa bak! Listesinden bahsedecek miymiş? Salak! Başka ne yazacaksın?
Muamma  :   Bana bak doğru konuş benimle!
İç ses        :   Yok ya! Ne yaparsın? Susturur musun? Sallama kafanı tehditkar tehditkar. Sanki bugüne kadar beni susturmaya çalışman bir işe yaramış gibi. Hadi güzelim hadi. Başla yazmaya...
Muamma   :   Ne gıcıksın sen ya? Ayrıca yazıyorum ya.
İç ses        :   Yazıyorsun ama hala konuya giremedin. İşin gücün benimle kavga etmek.
Muamma   :   Sen laf sokuşturmazsan, ben de cevap vermem. Car car car car, sürekli başımın etini yiyorsun.
İç ses         :   Nankörsün sen! Kararsız kaldığında, ne yapacağını bilemediğinde, moralin bozuk olduğunda yardımımı istersin ama değil mi?
Muamma   :   Onlar farklı.
İç ses         :   Yok yaa...
Muamma   :   Başlıyorum...

“Hazır etraf hareketlenmişken, ben de eksik kalmayayım istedim. Üstelik yeni yıl da geliyor. Bir yılbaşı yazısı yazmak lazım. Çünkü geçen sene yazdığım yazıda kırmızı kayışlı bir kol saati istediğimi yazmıştım, bir arkadaşım hediye olarak almıştı. Bu durumda bana da yine yılbaşı üzeri bir yazı yazıp, araya almak istediğim üç beş şeyi sıkıştırmak ve beklemek kalıyor. Yüzsüzlüğün gözünü çıkaralım hep beraber.”

İç ses        :   Gerçekten de büyük yüzsüzlük.
Muamma  :   E ne yapalım? Şimdi bu yazıyı kimler okuyor?
İç ses        :    3-5 arkadaşın.
Muamma  :   Daha fazlası bir kere. En az 10-15 kişidir. Neyse. Şimdi bunlardan bazısı bana hediye almak istese ve gidip işime yarayan, ihtiyacım olan bir şey alsa iyi olmaz mı? Şimdi bana gidip hiç kullanmayacağım bir hediye verseler, ben içimden “böğyk” derken, dışımdan “aaa ne hoş, ne güzel, ne şahane” dersem iyi bir şey mi yapmış olurum? Düpedüz yalancılığı teşvik. Hoş aynı zaman da rol yapma yeteneğimi de ön plana çıkarıyor, o ayrı.
İç ses        :   Hah, güleyim bari. Bir kere sen, sana hediye verilmesinden son derece mutlu olan bir insansın. Bu şekilde ne istediğini söyleyerek istemediğin durumlarla karşılaşmayıp, mutluluğunu garanti altına almak istiyorsun o kadar. Ayrıca senin rol yapma yeteneğin filan yok. Sen içinden “böğyk” diyorsan, ağzından çıkan ne olursa olsun, suratın da “böğyk” der. Rol yeteneğiymiş!
Muamma  :   Çok biliyorsun sen. Ukala dümbeleği! Neyse, devam edelim...

Geçen seneki yazımda her sene bir liste yaptığımı, yıl sonunda da gerçekleşenlerin üzerini çizdiğimi belirtmiştim. Bu sene bakıyorum listeme her sene olandan birazcık daha başarılı bir liste.

İç ses       :    Aman da aman başarılarını yerim senin!
Muamma :    La havle...En azından kırmızı kayışlı kol saati yok!

Okulu bitirmiş miyim? Evet, çiz üzerini. Yazmak konusunda yeni adımlar atmış mıyım? Ohoo, hemen çiz üzerini. Yarışmaya katılıyorum, hem de iki senaryo ile. Shiseido parfüm almış mıyım? Ona da evet. Dolabım değişmiş, odama yeni halı almışım (çok şeker, renk renk, üzerinde böyle turuncu var, mor var, kırmızı var, pembe var), pasaport çıkartmışım (yani başvuruyu yaptım 1-2 güne gelir).

İç ses       :    Parfüm, dolap ve halı sayılmaz. Çünkü onları listeye sonradan ekledin. Olabiliteleri yükseldikten sonra. Hem sonra başka bir listede vardı onlar. Taşındıktan sonra alacaklarım listesinde...
Muamma :    Olsun. Liste listedir. Şevkimi kırma şimdi.

Bunları çizdim bir güzel. Spora başlamakla ilgili olan maddeye gelince; şimdi bütün yaz öğle tatillerinde eşofmanlarımı giyip, yürüyüş yaptım. Ama kış gelince bıraktım. Bu durumda spora başlamış oluyor muyum? Karar veremedim.

İç ses       :    Olmazsın. İki yürümeyle spora başladım denmez. Üstelik devam etmiyorsun. Yok yağmur yağıyormuş, yok duştan sonra üşürmüşsün, yok yorgunmuşsun. Tembelsin, tembel.
Muamma :    Bana bak senin öbür adın Armağan mı?
İç ses       :    Değil. Ama Armağını da bu kadar sevmenin nedeni şirretliğinin, edepsizliğinin, huysuzluğunun sana benzemesi değil mi? Kan çekiyor. Onun için çok konuşma.
Muamma :    ...

Siyah bot aldım ama gerçekten sahip olmak istediklerim onlar değildi. Yine de bu maddenin üzerini çiziyorum. Yurtdışına da çıkmadım ama Mart ayında gideceğim, her türlü girişimi yaptım. Kalacak yer, biletler, vize falan hepsi %90 tamam. Onun için bu maddeyi yarıya kadar çizip bıraktım.

İç ses      :     Ha gayret!

Bunlara karşılık kilo verip, normal insanların boyutuna ulaşamadım (her sene olduğu gibi) ve kalbim hala boş (hain falcı!). Ayrıca şan dersi, ispanyolca kursu ve FOTOĞRAF MAKİNESİ maddelerinin üzerini de çizemiyorum. Bir de hepsinden önemlisi, kart borçlarımı kapatamamışım. Aksine daha da çoğaltmışım. Ama n’apaalım taşındık, yeni evimize bir sürü masraf yaptık. Hem borç yiğidin kamçısıdır derler. Öyle derler değil mi?

İç ses      :    Kilo meselesini geçiyorum. Kendi içimizde bu konuyla ilgili yeteri kadar kavga yapıyoruz, herkesi karıştırmayalım. Şan dersini mutlaka almalısın zira şarkı söylerken çıkardığın seslere tahammül edemiyorum. Fotoğraf makinesi için de bir çözüm bul. Ama bu büyük harflerle yazmak olmasın. Kör gözüm misali ben fotoğram makinesi istiyorum diye bağırmışsın. Biliyorum yurtdışına çıkarken de ihtiyacın var. Fakat pahalı bir şey bu. Hediye gelir diye bekleme.
Muamma :   Belli mi olur? Umut dünyası bu dünya. (Herkes kendi dünyasında, herkes kendi rüyasındaaa)
İç ses       :   Şarkı söyleme. Lütfen! Ayrıca falcıya da çamur atma. Ev aldığınızda hain değildi değil mi?
Muamma :   O zaman alınabilitesi olabilecek başka şeyler yazayım. Olur mu?

Onun dışında bu sene böyle kocaman, neredeyse omuzlara değen sallantılı küpeler, yakama takabileceğim koccaman bir gül broş, kenarı tüylü tüylü bordo eldiven de alamadım. Sonra yazıyı okuyan erkeklerin “böğyk” diyeceği, en azından burun kıvıracağı eski, yeni romantik film DVD’leri (Mesela Before Sunrise, Before Sunset, While you were sleeping, My fair lady vs vs) de alamadım.

İç ses       :   Ah Muamma ah’ Sen adam olmazsın.
Muamma :   Tabüüü, ben bir kadınım!
İç ses       :   Yüksek sesle şarkı söyleme bir, berbat espriler yapma iki!
Muamma :   Ya iç ses! Bu yazıyı yazarken aklıma geldi. Ben daha 2005 listesini yapmadım.
İç ses       :   Bitir o zaman şu anlamsız yazıyı ve yüzsüzlüğü de başlayalım yeni listeyi yapmaya.
Muamma :   Sen karışma ama. Senin hedeflerin çok yüksek oluyor. Sonra yapamayınca üzülüyorum.
İç ses       :   Çaba gösterirsen hepsini yaparsın. Sonunda da üzülmezsin. 2004 listesinde üzeri çizilmeyen şeylerin hepsine bir bahane buluyorsun ama bunların gerçek bahaneler olmadığını da biliyorsun. Gerçekleri söyledik diye de suratını asma. Aaa hadi ama sarkıtma dudağını, al eline kalemi. Hayır, yeni yıl için Emre Altuğ’u isteyemezsin. Mantıklı ol. Bakma öyle melul melul. Çaba gösterirsen hepsi olur dedim ama saçmalamanın da bir alemi yok. Bak hala boynu bükük duruyor. Aman ne halin varsa gör. Yaz, peki. Tamam tamam o da olsun. Haa bak ona aslı hayır demem. Bitti mi gönül işlerin? Doğru düzgün hedeflerle devam et o zaman. Hadi göreyim seni. Aslansın sen. Büyüksün, yaparsın...