Üzerimde hayatımda gördüğüm hatta göremediğim kadar kötü bir gelinlik. O kadar çirkinim ki aynaya bakıp ağlamaya başlıyorum. Bileğime uzanan etekleri yere değmesi için aşağı doğru sürekli çekiştiriyorum. Çünkü benim giyeceğim gelinlik kuyruklu, yerleri süpüren bir gelinlik olmalı. Gelinliğin üzeri turuncu pullarla kaplı, daha çok ağlıyorum. Tuvaletteki aynada çirkin turuncu makyajımı görünce çığlık atmaya başlıyorum. Çirkin, turuncu göz farım, topaklanmış rimelle birlikte beni daha da çok çirkinleştiren izler bırakarak yüzümde yol alıyor. Hem ağlıyorum hem bağırıyorum. Turuncu pulları söküp atmak, turuncu makyajı yüzümden kazımak, turuncu gelini ortadan kaldırmak istiyorum. Bu ben miyim? Hani dünyanın en güzel gelini ben olacaktım? Değilim, yalanmış, kandırılmışım. Bu çirkin görüntünün üzerine beni kandırdıkları için de ağlıyorum. Birileri beni kurtarsın istiyorum ama kimse gelmiyor. Kimse “İşte sana yeni bir gelinlik, bu yeni saçın, bu yeni makyajın” demiyor. Çok üzülüyorum. Beni kandırdıkları, yanlız bıraktıkları, yardım etmedikleri için tanıdığım herkese küsmek üzere uyanıyorum.

“Uyanıkken algıladıklarınız rüya aracılığıyla yapılanır. Hatırladıklarınızla yaşadıklarınız bir araya gelir ve beyninizin sineması çalışmaya başlar” cümlesinden yola çıkarsak, benim algıladığım zor durumda kaldığım anlarda kimselerin bana yardım etmeyeceği mi? Yoksa benim çirkin olduğum, çirkin giyindiğim, olursam çirkin gelin olacağım mı? Ya da turuncudan hoşlanmıyor olabileceğim mi? Ben oyumu ilk şık üzerine veriyorum. Çünkü turuncuyu severim, canlı, capcanlı bir renktir, pozitiftir, hareketlidir, içimi ısıtır. Zaman zaman “orası öyle, burası da böyle olsaydı keşke” desem de çirkin olduğumu sanmıyorum. Ama galiba sadece algılamıyor aynı zamanda biliyorum ki zor durumda kalırsam eğer, kimse gelip yardım etmez.

Sevmediklerinden değil onu da biliyorum. Hoşlanmadıklarından, yardım etmek istememelerinden değil. Sadece “O nasıl olsa yapar” dediklerinden. Zaten her şeyi kendi başıma halletmeme alıştıklarından, kimseden yardım istemememden, hiç bir sorunu aktarmayışımdan hiç birinin aklına yardım etmek gelmez.

Neyin var sorusuna “Bir şeyim yok” dediğimde birilerinin gerçekte birşeylerimin olduğunu anlayıp ısrarcı olmasını isterdim. “Tamam ben hallederim dediğimde” aslında gözlerimin beni bırakmayın yanımda olun dediğini anlamalarını, “sen güçlüsün bunun üstesinden gelirsin” demelerinin yerine sıkı sıkı sarılmalarını isterdim. Hiç olmazsa birileri bir kere gösteremesem, anlatamasam bile canımın acıdığını anlasın ve bana acısın isterdim (yok yok acımasın da şefkat göstersin). Kimseyi suçlamıyorum çünkü bunları isterken ne istediğimi anlatamadım, anlatmadım. O yüzden ihtiyaçlarımı bilmiyorlar, o yüzden sırtıma verilecek her ağır, en ağır yükleri taşıyabileceğime inançları sonsuz.

Biliyorum ki az önce istediklerim hiç bir zaman olmayacak çünkü ben izin vermeyeceğim. Yetişirken mayama ne zaman nasıl katıldığını bilmediğim bir huyla zayıf, kırılgan, avutulmaya ihtiyaç duyan, şefkat ve ilgi bekleyen biri olabileceğimi kimseye göstermeyeceğim. Daha çok kırılmamak, daha fazla incinmemek için ördüğüm bu kalkanı indirmeyeceğim. Rüyalarımda çirkin gelinlik içinde kendimi gördüğümde kimse yardımıma koşmayacak, ben de hep küskün uyanacağım yeni günlere ve rüyalar gerçek olsa demeyeceğim böyle filmlerde.