Bu hafta sonunumu 12 yıllık bir arkadaşıma ayırdım. Karnı burnunda, iki hafta sonraki doğumunu sıcaktan gözü dönmüş bir şekilde beklerken belki bir yardımım olur diye yanında olayım dedim. Benim için cehennemin uzaaak bir köşesi olduğunu düşündüğüm Bahçeşehir’e İstanbul’daki her durağa uğrayan bir otobüsle 2 saatte gittim. Uzun süren yolculuk boyunca, evime 500 metreden uzak oturan hiç kimseyle bir daha arkadaşlık yapmama konusunu enine boyuna düşünme fırsatım oldu. Eziyet çekti bu kulunuz, eziyet, eziyet…

Çünkü;

Bütün kış boyunca tıkalı olup, bana düzgün nefes alma fırsatı vermeyen burnum, püfür püfür açıktı. Ten ve ter kokusunun her çeşidi ciğerime kadar işledi. Bir çift katlı otobüs dolusu insan arasında kaç kişi düzenli olarak banyo yapıyor sizce? Toplam rakamın, haftada bir banyo yapanlar dahil, 5 kişiden fazla olduğunu sanmıyorum. Yani varsın deodorant kullanmasınlar, ne bileyim her yıkanmada kese filan yapmasınlar ama sadece bedenlerini bir sabunlayıp, sudan geçirsinler (Gerçi bu da çok yeterli değil çünkü etrafta sadece ter kokusu yok, ten kokusu da var. Hani temiz gözüküyordur, pırıl pırıl giyinmiştir ama üzerine sinmiş bir garip koku vardır, ter değil başka bir şey. Ama bir başlangıç için su ve sabun şimdilik yeterli).

Kokan sadece ten değil, saçlar ve ağızlar da kokuyor. Otobüse (tüm toplu taşıma araçlarına) binen herkese bilet yerine nane sakızı/şekeri filan verilmeli.

Ve aynı zamanda insanlara kalabalıkta bu kadar yüksek sesle konuşmamalarını da tembihlemeli. Yani ben mecbur muyum elalemin özel hayatını dinlemeye?

Bütün bu şartlar altında, su ve sabundan korkanları, diş fırçalamayanları, saçlarını yıkamayanları, aynı gömleği/t-shirt’ü 5 gün üstüste giyenleri, temizlik kurallarını çocuklarına öğretmeyen tüm anne – babaları ve öğretmenleri, kıskanç eltisinin çevirdiği, bitmek bilmeyen dolaplarını tüm otobüse anlatan koltuk komşumu, “sıcak çok sıcak, sıcak, daha da sıcak olacak” şarkısını yazan, bu sıcak günlerde dilimize dolayan ve Akut’a yardım yapıyoruz adı altında bir birinden kötü çıplak resimler çektiren Emre Altuğ’u, benim oturduğum yere uzak yerlerde yaşayan arkadaşlarımı ve bir araba parası biriktiremediğim için kendimi şiddetle kınıyorum.

 

Eski Muamma Hanım Yazıları