TEMİZLİKÇİLER
 

Herkesin temizliğe gelen kadınlarla ilgili bir hikayesi vardır. Etrafımda dinlediğim tüm maceralardan ve kendiminkinlerden yola çıkarak, bu kadıncağızların başlıca amaçlarının temizlik yapmaktan öte bilumum eşyalarınızı olmasını istediğiniz yerlere değil, onların uygun gördüğü ve sizin aklınıza gelmeyecek yerlere koymak ve hatta saklamak olduğuna inanıyorum artık. Her temizlik gününün ardından bir gününüz “nereye koydu bu tencere, telefon şarjı, siyah gömleği vs”yi aramakla geçiyor. Benim arayışlarım genelde “Aaannneeeeee bu kadın bi daha benim odama girmesin” haykırışıyla bitiyor. Sonra annem yetiyor ve benim şirretliğime onun “Ay ne yapayım? Her defasında söylüyorum ama...” söylenmesi eklenip arama kurtarma çalışmasına kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Misafirliğe gittiğim bir arkadaşım üzene bezene hazırladığı kokteyllere koymak için, tüm mutfak dolaplarını altüst etmek suretiyle bulamadığı pipetler için hırs yapmış, “Yav boşver, böyle de içeriz n’olcak?” sözlerimize “bugün temizlik vardı da” özürü ile karşılık vermiş, akabinde temizlikçi kadına telefon açmış ve “benim pipetlerim nerede? Nereye kaldırdınız onları?” diye höykürmüştü. Bir değil, iki değil...

Yer değiştirme savaşları sadece eve gelen temizlikçiler için geçerli değil. Bizim iş yerinde hemen her sabah bir-iki masadan “ya bu temizlikçilerrrr...” ile başlayan şikayetler duyuluyor.

Mesela bilgisayarını açmaya çalışıyorsun, sonsuz karanlık. Oraya bas, buraya tıkla derken sıra masaların altından boğuk bir sesle “biri bana şu kabloyu uzatsın, onu çek, bunu ittir”lerle dolu kan ter içinde bir aktiviteye geliyor. Ya da mesela sabah ofise bir geliyorum, akşam sol tarafa koyduğum kalemlik sağ tarafta, çay bardağım bilgisayar ekranımın arkasına konulmuş ve telefon defterim printer’ın altından filan çıkabiliyor. Kalemlik solda değil sağda dursun. Ne farkeder? Fark ediyor işte. Ben o kalemliği sola koymuşum. Orayı beğenmişim, orayı uygun görmüşüm ve oraya alışmışım. Niçin değiştiriyorsun? Kalemliği kaldır, altını sil ve aynı yere bırak. Bu kadar basit. Her akşam geldiğinde o kalemliği solda buluyorsan demek ki ben onun solda olmasını istiyorum. Niçin müdahale ediyorsun? Amacın ne? Hangi örgüte üyesin?

Sanırım bu temizlik yapan kadınlar boş zamanlarında bir araya gelip “temizliğe gittiğimiz evlerin, işyerlerinin düzenini bir güzel altüst edelim” şeklinde ortak bir karar alıyor.

. . .  

Tabii bir yöntem olarak bir arkadaşımızın yaptığı gibi bir kağıda koca harflerle “MASAMI TOPLAMAYIN” da yazılarak kurtulunabilir. Ama bu gözü dönmüş ve azimli bir yer değiştirici temizlikçiyi ne kadar ve nereye kadar durdurur bilemiyorum.

. . .  

Temizliğe gelen kadın sadece yer değiştirmekle kalmaz. Mesela paketinden çıkarmaya kıyamadığınız ya da örneğin ablanız için aldığınız bir örtüyü, “bu buraya çok güzel yakışır” diyerek açar, bir güzel yerleştirir. Bizimkinin elinden torba içinde olan hiç bir şey kurtulamaz. Başka birine almışımdır, değiştirilecektir, ödünç alımışımdır o yüzden torbanın içindedir. Ama hayır, huzursuz kadın rahat durmaz ve torbanın içindekini çıkarır, pıt diye bulamayacağım bir yerlere yerleştirir, torbayı da ortadan kaldırır.

Sonra bir tane bluzum vardı. Buruşuk kumaştan. Krem rengi, yakasında danteller filan vardı. Bizim normal bir gömleği bile kırışıksız ütüleyemeyen kadın, kalk o buruşuk kumaşı hırs yap, dümdüz et. Daha doğrusu bluzun yarısına gücü yetmiş, buruşuk kumaşa karşı verdiği savaşı bir yerden sonra kaybetmiş, yarısı buruşuk yarısı düz askıya asıp dolaba kaldırmış. Tabii ki giymeye niyetlendiğim, başka bir şey bulmanın, ütülemenin servisi kaçırtacağı bir anda gördüm bu durumu. Sonrasında ıslak ıslak dertop edip kuruttum ama chık, eski haline gelmedi. Sağ tarafı hanyaya sol tarafı Konya’ya gitti. Bir daha da giyemedim. Bu olay da benim “Do-kun-ma-sıııın, ü-tü-le-me-siiiiiiin” bağırtılarımla sonlandı.

Yine de hakkını yemeyeyim bizim temizlikçi kadınımız enteresandır da aynı zamanda. Herşeyi bilir, herşeyi almıştır ve denemiştir. Mesela mikro dalga fırını kullanmayı annem ondan öğrendi. Yeni ev aldığında, annem “ev hediyesi almak isterim, neyin eksik, ne istersin?” diye sorduğu zaman “Allaha çok şükür herşeyim var. ama illa alıcam dersen şemsiyeliğim yok, şemsiyelik al sen bana” demişti. Aldık da. Sonra biz yeni evimize taşındığımızda o da bize ev hediyesi şemsiyelik almıştı.

Ayrıca meraklıdır. Hiç unutmam bir gün annem işyerimi arayıp “Muamma, senin odanda masanın üzerinde bi şey var Seher Hanım merak etmiş bu nedir diye soruyo” sorusunu sormuştu. “Firenç Pires” dedim. “Ne işe yarıyor, nasıl kullanılıyor?” diye sordu bu sefer. “Anne işim gücüm var”.

“E soruyor”

“Yav deli misiniz yav?”

“E ne diyeyim şimdi?”

“Off yaa, kahve yapılıyo işte”

“Nasıl yapılıyor diye soruyor”

“Yaaaaa..”

“Görmemiş hiç, merak etmiş işte”

. . .  

Not: Eğlencelik yazı olsun diye bu yönlerini yazdım kadıncağızın. Sanılmasın ki bir işe yaramaz, gıcık, beceriksiz bir insandır kendisi. Okuma yazma bilmeyen, 60 yaşını geçmesine rağmen hala çalışmaktan bıkmayan ve gıcunmayan, haftada yedi gün temizliğe gidip, kendi zor şartları içinde bile tek başına kendine bir ev kurmuş tatlı bir kadındır. Geçen sene ameliyatlarımın arkasından “sizin şimdi çok masrafınız olmuştur, benim kenarda birikmiş param var, ihtiyacınız varsa vereyim” diyecek kadar da büyük yürekli, vefalı ve yardımseverdir.